Prawidłowy montaż płyt poliwęglanowych komorowych wymaga odpowiedniego przygotowania konstrukcji, zachowania spadku, pozostawienia luzu dylatacyjnego, zabezpieczenia otwartych komór oraz zastosowania elementów montażowych dopasowanych do konkretnego systemu.
Poniższa instrukcja opisuje ogólne zasady stosowane przy zadaszeniach tarasów, pergolach, wiatach, daszkach i innych konstrukcjach. Dokumentacja producenta konkretnej płyty, profilu lub systemu montażowego ma pierwszeństwo przed poradnikiem ogólnym.
Co sprawdzić przed montażem?
Przed zamówieniem i docinaniem płyt należy ustalić:
- wymiary całego zadaszenia;
- kierunek i długość spadku;
- rozstaw oraz szerokość krokwi;
- miejsce połączeń arkuszy;
- grubość i szerokość płyt;
- rodzaj profili, uszczelek, taśm, wkrętów i podkładek;
- sposób wykończenia górnej, dolnej i bocznych krawędzi.
Najłatwiej przygotować prosty rysunek konstrukcji z zaznaczonymi podporami. Połączenia płyt powinny wypadać na elementach nośnych albo w systemach profili przeznaczonych do danego układu.
Standardowe szerokości płyt i rozstaw krokwi
Standardowy poliwęglan komorowy jest dostępny między innymi w szerokościach:
- 1050 mm;
- 2100 mm.
Przy rozstawie krokwi około 70 cm pełna płyta o szerokości 2100 mm może zostać podparta w kilku miejscach, a połączenie arkuszy można zaplanować na odpowiedniej krokwi.
Przy takim rozstawie jednym z wariantów wartym rozważenia jest PoliPro Wzmocniony 10 mm o masie 1,4 kg/m².
Jeżeli rozstaw przekracza około 1 m, należy rozważyć dodatkowe podparcie albo płytę o bardziej rozbudowanej konstrukcji, na przykład poliwęglan wielokomorowy 16 mm lub grubszy.
Ostateczny dobór zależy również od długości spadku, miejsca montażu, przewidywanych obciążeń oraz sposobu zamocowania płyt.
Jak przechowywać płyty przed montażem?
Płyty należy ułożyć na równej, stabilnej powierzchni i zabezpieczyć przed przesunięciem, wiatrem oraz opadami.
- Nie pozostawiaj płyt niezabezpieczonych na słońcu pod przezroczystą folią transportową.
- Nie ustawiaj arkuszy bez podparcia w miejscu narażonym na silny wiatr.
- Nie przechowuj płyt bezpośrednio na mokrym gruncie.
- Zabezpiecz krawędzie przed uderzeniami i zabrudzeniem komór.
Strona UV i kierunek komór
Którą stroną zamontować poliwęglan?
Strona z warstwą zabezpieczoną przed promieniowaniem UV powinna być skierowana na zewnątrz. Oznaczenie znajduje się zwykle na folii ochronnej.
Nie zdejmuj całej folii przed rozpoznaniem strony UV. Po zamocowaniu arkusza folię należy usunąć zgodnie z instrukcją producenta płyty.
W którym kierunku powinny przebiegać komory?
Komory muszą przebiegać zgodnie z kierunkiem spadku, aby wilgoć mogła przemieszczać się ku dolnej krawędzi.
Na dachu jednospadowym kanaliki prowadzi się od górnej do dolnej części zadaszenia. Nie należy układać ich poziomo w poprzek spadku.
Cięcie płyt poliwęglanowych
Płytę należy ułożyć na stabilnym podłożu i podeprzeć blisko linii cięcia. Ogranicza to drgania oraz ryzyko wyszczerbienia krawędzi.
Do cięcia można użyć narzędzia odpowiedniego do grubości materiału, na przykład piły tarczowej z drobnymi zębami albo właściwie dobranej wyrzynarki.
Po wykonaniu cięcia:
- usuń większe wióry z krawędzi;
- wydmuchaj pył i pozostałości z kanalików;
- sprawdź, czy komory są suche;
- nie płucz kanalików wodą;
- zabezpiecz krawędzie odpowiednią taśmą.
Uszczelka pomiędzy płytą a konstrukcją
Poliwęglan nie powinien leżeć bezpośrednio na ostrej, nierównej albo zabrudzonej powierzchni konstrukcji. Pomiędzy płytą i podporą można zastosować odpowiednią uszczelkę lub taśmę oddzielającą.
Dostępne rozwiązania obejmują między innymi:
- uszczelkę dolną SD-12 o szerokości 60 mm;
- taśmę piankową PE o grubości 3 mm;
- samoprzylepną taśmę EPDM o grubości 2 mm.
Produkty różnią się materiałem, grubością i szerokością. Nie należy ich stosować zamiennie bez sprawdzenia wymiarów podpory oraz przekroju całego systemu.
Warstwa samoprzylepna służy przede wszystkim do utrzymania uszczelki we właściwym miejscu podczas pracy. Nie zastępuje właściwego mocowania mechanicznego płyt.
Minimalny spadek zadaszenia
Zadaszenie powinno mieć spadek umożliwiający odprowadzanie wody. Zalecany minimalny spadek wynosi około 5%, czyli około 5 cm różnicy wysokości na każdy metr długości.
Jeżeli konstrukcja na to pozwala, korzystniejszy może być większy spadek, na przykład około 10%. Zmniejsza on ryzyko zalegania wody i zabrudzeń.
Luz dylatacyjny poliwęglanu
Poliwęglan rozszerza się podczas nagrzewania i kurczy przy spadku temperatury. Płyty nie mogą być zablokowane na sztywno pomiędzy elementami konstrukcji.
Przyjmujemy około 3,5 mm luzu dylatacyjnego na każdy metr długości płyty.
Luz należy uwzględnić:
- przy docinaniu arkuszy;
- w miejscach osadzenia płyt w profilach;
- przy ścianach i innych stałych elementach;
- podczas wykonywania otworów montażowych;
- przy ustawianiu docisku wkrętów i profili.
Wiercenie otworów i mocowanie wkrętami
Otwór montażowy powinien mieć średnicę około 2 mm większą od średnicy wkrętu. Umożliwia to pracę materiału podczas zmian temperatury.
Otworów nie należy wykonywać zbyt blisko krawędzi. Zalecamy zachowanie co najmniej około 40 mm od krawędzi płyty.
Do mocowania można zastosować między innymi wkręty farmerskie 4,8 × 55 mm, o ile odpowiadają materiałowi i wymiarom konkretnej konstrukcji.
W miejscu bezpośredniego mocowania arkusza stosuje się odpowiednio dobrane podkładki grzybkowe do poliwęglanu.
Podczas dokręcania:
- nie zgniataj struktury komorowej;
- nie odkształcaj podkładki;
- nie blokuj całkowicie możliwości przesuwu termicznego płyty;
- kontroluj docisk na całej powierzchni zadaszenia.
Mocowanie płyt profilami aluminiowymi
Płyty można mocować przy użyciu aluminiowych profili dociskowych. Profil prowadzony wzdłuż krokwi stabilizuje krawędzie płyt i dociska je za pośrednictwem właściwych uszczelek.
Jeżeli połączenie arkuszy wypada na odpowiednio szerokiej krokwi, można zastosować aluminiowy profil górny z uszczelkami.
Gdy krokiew jest zbyt wąska albo układ konstrukcji wymaga podparcia od dołu, należy rozważyć kompletny system składający się z profilu górnego, dolnego i uszczelek.
Dostępne warianty można porównać w kategorii profile aluminiowe do poliwęglanu.
Łączenie płyt profilem H
W wybranych lekkich konstrukcjach można stosować również profil H z tworzywa.
Profil H powinien być dopasowany do grubości płyty i prawidłowo podparty przez konstrukcję. Sam profil nie zastępuje odpowiedniego stelaża ani podparcia wymaganego dla danej długości arkusza.
Zabezpieczenie otwartych komór
Po docięciu płyty jej kanaliki są otwarte. Należy je zabezpieczyć przed kurzem, większymi zabrudzeniami i insektami, a na dolnej krawędzi również zapewnić drogę odprowadzania wilgoci.
Górna krawędź
Na górnej krawędzi stosuje się pełną taśmę zamykającą do poliwęglanu komorowego.
Dolna krawędź
Na dolnej krawędzi stosuje się taśmę perforowaną lub paroprzepuszczalną. Umożliwia ona odprowadzanie wilgoci z kanalików.
Profile wykańczające
Po naklejeniu taśmy krawędź można osłonić:
Profil U lub F nie zastępuje taśmy przeznaczonej do zabezpieczania otwartych komór.
Kontrola po zakończeniu montażu
Po zamocowaniu wszystkich arkuszy sprawdź:
- czy strona UV jest skierowana na zewnątrz;
- czy kanaliki przebiegają zgodnie ze spadkiem;
- czy płyty mają pozostawiony luz dylatacyjny;
- czy otwory są większe od średnicy wkrętów;
- czy wkręty i profile nie są nadmiernie dociśnięte;
- czy taśmy tworzą ciągłe zabezpieczenie komór;
- czy profile wykańczające są poprawnie osadzone;
- czy dolna krawędź umożliwia odpływ wilgoci;
- czy usunięto folię ochronną;
- czy na konstrukcji nie pozostały opiłki i ostre elementy.
Czyszczenie i konserwacja
Płyty należy czyścić letnią wodą, miękką ściereczką albo gąbką i łagodnym środkiem bezpiecznym dla poliwęglanu.
- Nie czyść suchej, zakurzonej powierzchni.
- Nie używaj ściernych gąbek ani szczotek.
- Nie stosuj przypadkowych agresywnych rozpuszczalników.
- Nie skrob powierzchni ostrym narzędziem.
- Regularnie kontroluj mocowania, uszczelki, profile i taśmy.
Środek czyszczący należy najpierw sprawdzić na mało widocznym fragmencie albo porównać z zaleceniami producenta płyty.
Najczęstsze błędy podczas montażu
Brak luzu dylatacyjnego
Zbyt ciasno osadzona płyta nie ma miejsca na rozszerzanie się podczas wzrostu temperatury. Może to prowadzić do naprężeń, falowania albo uszkodzenia materiału.
Zbyt mały spadek
Brak odpowiedniego spadku utrudnia odpływ wody i sprzyja gromadzeniu zabrudzeń.
Komory ułożone w poprzek spadku
Taki układ utrudnia odprowadzanie kondensatu i może powodować pozostawanie wilgoci w kanalikach.
Zamontowanie niewłaściwej strony na zewnątrz
Strona zabezpieczona warstwą UV powinna znajdować się od strony oddziaływania promieniowania słonecznego.
Brak oczyszczenia komór
Pył i wióry pozostawione po cięciu będą widoczne wewnątrz płyty po zabezpieczeniu jej krawędzi.
Zamknięcie dolnej krawędzi pełną taśmą
Pełna taśma może zablokować drogę odprowadzania wilgoci. Na dolnej krawędzi stosuje się taśmę perforowaną lub paroprzepuszczalną.
Założenie profilu bez taśmy
Profil U albo F osłania krawędź, ale nie zastępuje taśmy zabezpieczającej kanaliki.
Nadmierne dokręcenie wkrętów
Zbyt mocny docisk może odkształcić podkładkę, profil albo strukturę komorową płyty.
Łączenie płyt poza podporą
Połączenie arkuszy powinno znajdować się na właściwym elemencie konstrukcji albo w systemie profili zapewniającym wymagane podparcie.
Najczęściej zadawane pytania
Jaki minimalny spadek powinno mieć zadaszenie?
Zalecany minimalny spadek wynosi około 5%. Jeżeli konstrukcja na to pozwala, korzystniejszy może być spadek około 10%.
Ile luzu dylatacyjnego pozostawić?
Przyjmujemy około 3,5 mm na każdy metr długości płyty. Luz należy uwzględnić również przy otworach i profilach.
Jak duży powinien być otwór pod wkręt?
Otwór powinien mieć średnicę około 2 mm większą od średnicy wkrętu.
Jak daleko od krawędzi wiercić?
Zalecamy zachowanie co najmniej około 40 mm od krawędzi płyty.
Czy profil U zastępuje taśmę zamykającą?
Nie. Najpierw należy zabezpieczyć komory odpowiednią taśmą, a dopiero później założyć profil.
Czy wszystkie krawędzie zamyka się pełną taśmą?
Nie. Na górnej krawędzi stosuje się taśmę pełną, a na dolnej perforowaną lub paroprzepuszczalną.
Czy można montować płytę bez uszczelki na konstrukcji?
Sposób montażu zależy od systemu. W wielu konstrukcjach stosuje się uszczelkę albo taśmę oddzielającą płytę od podpory. Należy kierować się wymaganiami konkretnego rozwiązania.
Czy można płukać komory wodą po cięciu?
Nie jest to zalecane. Wilgoć może pozostać wewnątrz po zabezpieczeniu krawędzi. Pył najlepiej usunąć sprężonym powietrzem lub inną metodą niewprowadzającą wody do kanalików.
Potrzebujesz pomocy przy doborze systemu?
Jeżeli nie wiesz, jakie płyty, profile, taśmy, uszczelki, podkładki lub wkręty będą potrzebne, przygotuj wymiary konstrukcji, rozstaw i szerokość krokwi oraz długość spadku.
Skontaktuj się z Poliszklarnia.pl, aby otrzymać pomoc przy doborze poliwęglanu i elementów montażowych.
Telefon: +48 786 848 384
E-mail: info@poliszklarnia.pl
